view in publisher's site

EMG synchrony to assess impaired corticomotor control of locomotion after stroke

Adapting one’s gait pattern requires a contribution from cortical motor commands. Evidence suggests that frequency-based analysis of electromyography (EMG) can be used to detect this cortical contribution. Specifically, increased EMG synchrony between synergistic muscles in the Piper frequency band has been linked to heightened corticomotor contribution to EMG. Stroke-related damage to cerebral motor pathways would be expected to diminish EMG Piper synchrony. The objective of this study is therefore to test the hypothesis that EMG Piper synchrony is diminished in the paretic leg relative to nonparetic and control legs, particularly during a long-step task of walking adaptability. Twenty adults with post-stroke hemiparesis and seventeen healthy controls participated in this study. EMG Piper synchrony increased more for the control legs compare to the paretic legs when taking a non-paretic long step (5.02 ± 3.22% versus 0.86 ± 2.62%), p < 0.01) and when taking a paretic long step (2.04 ± 1.98% versus 0.70 ± 2.34%, p < 0.05). A similar but non-significant trend was evident when comparing non-paretic and paretic legs. No statistically significant differences in EMG Piper synchrony were found between legs for typical walking. EMG Piper synchrony was positively associated with walking speed and step length within the stroke group. These findings support the assertion that EMG Piper synchrony indicates corticomotor contribution to walking.

EMG synchrony برای ارزیابی کنترل corticomotor حرکتی پس از سکته مغزی

الگوی راه رفتن Adapting نیاز به کمک از فرمان‌های حرکتی کورتکس دارد. شواهد نشان می‌دهد که تحلیل مبتنی بر فرکانس (EMG)می‌تواند برای تشخیص این کمک کورتکس مورد استفاده قرار گیرد. به طور خاص، همزمانی EMG بین ماهیچه‌های هم افزایی در باند فرکانسی Piper با افزایش مشارکت corticomotor در EMG ارتباط داشته‌است. انتظار می‌رود که آسیب مربوط به سکته مغزی به طور همزمانی از EMG کاهش یابد. بنابراین هدف از این مطالعه آزمودن این فرضیه است که EMG به طور نسبی در پای مبتلا به ساق پا نسبت به پاهای کنترل و کنترل، به ویژه در طول یک مرحله بلند مدت سازگاری پیاده‌روی، کاهش می‌یابد. در این مطالعه ۲۰ بزرگ‌سال مبتلا به همی پارزی ناشی از سکته مغزی و ۱۷ فرد سالم در این مطالعه شرکت کردند. یافته‌ها: نتایج مطالعه نشان داد که در هنگام برداشتن یک مرحله دراز مدت (۵.۰۲ ± ۳.۲۲ درصد در مقابل ۰.۸۶ ± ۲.۶۲ درصد)و در هنگام برداشتن گام بلند مدت (۲.۰۴ ± ۱.۹۸ درصد در مقابل ۰.۷۰ ± ۲.۳۴ درصد)افزایش معنی‌داری در پای سالم مشاهده شد (p < ۰.۰۵). یک روند مشابه اما غیر مهم در مقایسه با پای سالم و مبتلا مشخص بود. هیچ تفاوت آماری معنی‌داری در EMG از لحاظ همزمانی بین پاها برای پیاده‌روی معمولی مشاهده نشد. EMG: همزمانی با سرعت راه رفتن و طول گام در گروه سکته مغزی به طور مثبتی مرتبط بود. این یافته‌ها این ادعا را تایید می‌کنند که EMG Piper نشان‌دهنده مشارکت corticomotor در راه رفتن است.
ترجمه شده با


پر ارجاع‌ترین مقالات مرتبط:

  • مقاله Neuroscience (miscellaneous)
  • ترجمه مقاله Neuroscience (miscellaneous)
  • مقاله علوم عصبی (متفرقه)
  • ترجمه مقاله علوم عصبی (متفرقه)
  • مقاله Clinical Neurology
  • ترجمه مقاله Clinical Neurology
  • مقاله عصب‌شناسی بالینی
  • ترجمه مقاله عصب‌شناسی بالینی
  • مقاله Biophysics
  • ترجمه مقاله Biophysics
  • مقاله بیوفیزیک
  • ترجمه مقاله بیوفیزیک
سفارش ترجمه مقاله و کتاب - شروع کنید

95/12/18 - با استفاده از افزونه دانلود فایرفاکس و کروم٬ چکیده مقالات به صورت خودکار تشخیص داده شده و دکمه دانلود فری‌پیپر در صفحه چکیده نمایش داده می شود.