view in publisher's site

Organotins in obesity and associated metabolic disturbances

Highlights•Organotin is considered as potent obesogen in experimental studies.•No human studies revealed the association of organotin exposure with obesity.•Organotins act as peroxisome proliferator-activated receptor γ (PPARγ) agonists.•Organotins also affect central mechanisms of appetite control.•Other mechanisms may be also involved in obesogenic effect of organotins.AbstractThe objective of the present study was to review the mechanisms of organotin-induced adipogenesis, obesity, and associated metabolic disturbances. Peroxisome proliferator-activated receptor γ (PPARγ) and retinoid X receptor α (RXRα) activation is considered as the key mechanism of organotin-induced adipogenesis. Particularly, organotin exposure results in increased adipogenesis both in cell and animal models. Moreover, transgenerational inheritance of organotin-induced obese phenotype was demonstrated in vivo. At the same time, the existing data demonstrate that organotin compounds (OTCs) induces aberrant expression of PPARγ-targeted genes, resulting in altered of adipokine, glucose transporter, proinflammatory cytokines levels, and lipid and carbohydrate metabolism. The latter is generally characterized by hyperglycemia and insulin resistance. Other mechanisms involved in organotin-induced obesity may include estrogen receptor and corticosteroid signaling, altered DNA methylation, and gut dysfunction. In addition to cellular effects, organotin exposure may also affect neural circuits of appetite regulation, being characterized by neuropeptide Y (NPY) up-regulation in parallel with of pro-opiomelanocortin (POMC), Agouti-related protein (AgRP), and cocaine and amphetamine regulated transcript (CART) down-regulation in the arcuate nucleus. These changes result in increased orexigenic and reduced anorexigenic signaling, leading to increased food intake. The existing data demonstrate that organotins are potent adipogenic agents, however, no epidemiologic studies have been performed to reveal the association between organotin exposure and obesity and the existing indirect human data are contradictory.Graphical abstractThe impact of organotins on obesity may be mediated through various mechanisms including peroxisome proliferator-activated receptor γ (PPARγ) and retinoid X receptor α (RXRα) activation. Organotin exposure may also affect neural circuits of appetite regulation, being characterized by increased orexigenic and reduced anorexigenic signaling. Other mechanisms may be also involved.Download : Download high-res image (213KB)Download : Download full-size image

عوامل سازمانی در چاقی و اختلالات متابولیکی مرتبط

نکات برجسته: سازماندهی به عنوان یک عامل بازدارنده قوی در مطالعات تجربی در نظر گرفته می‌شود. * هیچ مطالعه‌ای ارتباط بین قرار گرفتن در معرض ارگانوتین با چاقی را نشان نداد. * ارگانیزم‌ها به عنوان آگونیست های گیرنده فعال شده تکثیر پراکسی زومی گاما (PPARγ)عمل می‌کنند. * ارگانیزم‌ها نیز بر مکانیسم‌های مرکزی کنترل اشتها تاثیر می‌گذارند. * مکانیزم‌های دیگر نیز ممکن است در اثرات سو اندام‌زایی دخیل باشند. هدف از مطالعه حاضر، بررسی مکانیسم‌های تولید چربی ناشی از اندام‌زایی، چاقی و اختلالات متابولیک مرتبط با آن بود. فعال‌سازی گیرنده فعال‌کننده تکثیر پروکسیزوم γ (PPARγ)و فعال‌سازی گیرنده X رتینوئید α (RXRα)به عنوان مکانیزم کلیدی تولید چربی القا شده توسط اندامکتین در نظر گرفته می‌شود. به طور خاص، تماس با ارگانوتین منجر به افزایش چربی زایی هم در مدل‌های سلولی و هم در مدل‌های حیوانی می‌شود. علاوه بر این، وراثت بین‌نسلی فنوتیپ چاقی ناشی از ارگانوتین در in vivo نشان داده شد. در عین حال، داده‌های موجود نشان می‌دهند که ترکیبات ارگانوتین (OTCs)بیان نابجایی از ژن‌های هدف PPARγ را القا می‌کنند که منجر به تغییر آدیپوکین، انتقال‌دهنده گلوکز، سطوح سیتوکینهای پیش‌برنده التهاب و متابولیسم چربی و کربوهیدرات می‌شود. دومی عموما با هیپرگلیسمی و مقاومت به انسولین مشخص می‌شود. مکانیسم‌های دیگر درگیر در چاقی ناشی از ارگانوتین ممکن است شامل گیرنده استروژن و سیگنالینگ کورتون، متیلاسیون DNA تغییر یافته و اختلال عملکرد روده باشد. علاوه بر اثرات سلولی، قرار گرفتن در معرض مواد ارگانیک ممکن است مدارهای عصبی تنظیم اشتها را نیز تحت‌تاثیر قرار دهد، که با تنظیم افزایشی نوروپپتید Y (NPY)به موازات تنظیم کاهشی پیش از مصرف ملآنوکورتین (POMC)، پروتئین وابسته به آگوتی (AgRP)، و رونوشت تنظیم‌شده با کوکائین و آمفتامین (CART)در هسته کمانی مشخص می‌شود. این تغییرات منجر به افزایش اشتها و کاهش علامت ضد اشتها می‌شود، که منجر به افزایش مصرف غذا می‌شود. داده‌های موجود نشان می‌دهند که اندامک‌ها عوامل آدیپوژنیک قوی هستند، با این حال، هیچ مطالعه اپیدمیولوژیک برای نشان دادن ارتباط بین در معرض قرار گرفتن اندامکتین و چاقی انجام نشده است و داده‌های انسانی غیر مستقیم موجود متناقض هستند. چکیده تجربی تاثیر اندامک‌ها بر چاقی ممکن است از طریق مکانیسم‌های مختلفی از جمله فعال‌سازی گیرنده تکثیر پراکسی زوم گاما (PPARγ)و گیرنده رتینوئید α (RXR α)میانجی گری شود. قرار گرفتن در معرض سازمانی ممکن است بر مدارهای عصبی تنظیم اشتها نیز تاثیر بگذارد، که با افزایش علامت دهی اشتها و کاهش اشتها مشخص می‌شود. مکانیزم‌های دیگر نیز ممکن است درگیر شوند. دانلود: دانلود تصویر با وضوح بالا (۲۱۳ KB)دانلود: دانلود تصویر با وضوح کامل
ترجمه شده با


پر ارجاع‌ترین مقالات مرتبط:

  • مقاله Biochemistry
  • ترجمه مقاله Biochemistry
  • مقاله بیوشیمی
  • ترجمه مقاله بیوشیمی
  • مقاله Inorganic Chemistry
  • ترجمه مقاله Inorganic Chemistry
  • مقاله شیمی آلی
  • ترجمه مقاله شیمی آلی
سفارش ترجمه مقاله و کتاب - شروع کنید

با استفاده از افزونه دانلود فایرفاکس چکیده مقالات به صورت خودکار تشخیص داده شده و دکمه دانلود فری‌پیپر در صفحه چکیده نمایش داده می شود.