view in publisher's site

Pathophysiology and pharmacologic treatment of acute spinal cord injury*1

Background contextThe past three decades have witnessed increasing interest in strategies to improve neurologic function after spinal cord injury. As progress is made in our understanding of the pathophysiologic events that occur after acute spinal cord injury, neuroprotective agents are being developed.PurposeClinicians who treat acute spinal cord injuries should have a basic understanding of the pathophysiologic processes that are initiated after the spinal cord has been injured. A familiarity with the literature on which the current use of methylprednisolone is based is also essential.Study design/settingLiterature review.MethodsLiterature review of animal data on pathophysiologic mechanisms, and of both animal and human trials of neuroprotective agents.ResultsThe mechanical forces imparted to the spinal cord cause primary damage to the neural tissue, but a complex cascade of pathophysiologic processes that imperil adjacent, initially spared tissue to secondary damage rapidly follows this. Attenuating this secondary damage with neuroprotective strategies requires an understanding of these pathophysiologic processes. Many researchers are investigating the role of such processes as ischemia, inflammation, ionic homeostasis and apoptotic cell death in the secondary injury cascade, with hopes of developing specific therapies to diminish their injurious effects. Beyond methylprednisolone, a number of other pharmacologic treatments have been investigated for the acute treatment of spinal cord injury, and even more are on the horizon as potential therapies.ConclusionsThis review summarizes some of the important pathophysiologic processes involved in secondary damage after spinal cord injury and discusses a number of pharmacologic therapies that have either been studied or have future potential for this devastating injury.

درمان pathophysiology و pharmacologic آسیب‌های شدید طناب نخاعی

پیشینه تحقیق در سه دهه گذشته شاهد افزایش علاقه به راهبردهایی برای بهبود عملکرد عصبی پس از آسیب نخاع بوده‌است. از آنجایی که پیشرفت در درک ما از رویداده‌ای pathophysiologic رخ می‌دهد که پس از آسیب نخاعی شدید رخ می‌دهند، ماموران neuroprotective developed.Purp هستند که آسیب‌های طناب نخاعی را درمان می‌کنند و باید یک درک اساسی از فرآیندهای pathophysiologic که بعد از مجروح شدن طناب نخاعی انجام می‌شوند، داشته باشند. آشنایی با ادبیاتی که در آن استفاده فعلی از methylprednisolone ها براساس مکانیسم pathophysiologic انجام می‌شود، و هم چنین مطالعات حیوانی و انسانی of agents.Resu ltsThe forces forces مکانیکی که در ابتدا به طناب نخاعی آسیب می‌رسانند، در ابتدا از بافت به آسیب ثانویه جان سالم به در می‌برند و این امر به سرعت در پی آن است. شناسایی این خسارت ثانویه با استراتژی‌های neuroprotective نیازمند درک این فرآیندهای pathophysiologic است. بسیاری از محققان در حال بررسی نقش چنین فرایندهایی به عنوان ایسکمی، التهاب، homeostasis یونی و مرگ سلول‌های apoptotic در آبشار آسیب ثانویه هستند، با این امید که روش‌های درمانی ویژه‌ای برای کاهش اثرات زیان‌آور آن‌ها کاهش یابد. علاوه بر methylprednisolone، چندین روش درمانی دیگر برای درمان حاد آسیب طناب نخاعی مورد بررسی قرار گرفته‌است و حتی بیشتر در افق قرار دارند که این بررسی برخی از فرآیندهای مهم pathophysiologic مربوط به آسیب ثانویه پس از آسیب نخاع را نشان می‌دهد و تعدادی از روش‌های درمانی دیگر را که یا مورد بررسی قرار گرفته‌اند یا پتانسیل آینده برای این آسیب ویرانگر را بررسی می‌کند.
ترجمه شده با

سفارش ترجمه مقاله و کتاب - شروع کنید

با استفاده از افزونه دانلود فایرفاکس چکیده مقالات به صورت خودکار تشخیص داده شده و دکمه دانلود فری‌پیپر در صفحه چکیده نمایش داده می شود.