view in publisher's site

Tectonostratigraphic evolution of the Upper Cretaceous–Cenozoic central Anatolian basins: an integrated study of diachronous ocean basin closure and continental collision

Abstract The Upper Cretaceous–Mid-Eocene Kırıkkale, Tuz Gölü, Haymana and Çankırı basins are bounded by the Pontide (Eurasian) continental margin to the north, the Niğde–Kırşehir microcontinent to the east and the Tauride–Anatolide continental unit to the south. The basins developed during northward subduction/collision of the İzmir–Ankara–Erzincan Ocean (‘northern Neotethys’) in the north and the inferred Inner Tauride Ocean in the south. Subduction of the İzmir–Ankara–Erzincan Ocean resulted in latest Cretaceous collision of the Niğde–Kırşehir microcontinent with the Pontide active margin and ophiolite emplacement. Some mid-ocean ridge-type oceanic crust remained to the SW and formed the basement of the Kırıkkale and Tuz Gölü basins. These basins are partially floored by an accretionary wedge to the west and by the Niğde–Kırşehir microcontinent to the east. Locally volcaniclastic, the sediment infill switched to terrigenous after latest Cretaceous. The Haymana Basin, further NW, developed as a forearc basin on the Mesozoic accretionary wedge and Pontide continental fragments. The Çankırı Basin also developed on an accretionary wedge, bounded by the Eurasian active margin to the north. An extensional setting prevailed during the latest Cretaceous related to subduction of remnant oceanic crust, followed by a switch to regional compression during Late Paleocene–Mid Eocene progressive and diachronous collision.

تکامل تکتنواستراتیگرافی حوضه‌های آناتولی مرکزی کرتاسه بالایی - سنوزوئیک: مطالعه یکپارچه بسته شدن حوضه اقیانوسی دیکرونوس و برخورد قاره‌ای

چکیده حوضه‌های کرتاسه بالایی - مید - ایسن کیریل، توز گولو، هیمانا و کانکری توسط حاشیه قاره‌ای پونیته (اروسیه‌ای)به شمال، میکروقاره نیگده - کیریشیر به شرق و واحد قاره‌ای تاوریده - آناتولی به جنوب محدود می‌شوند. حوضه‌های آبریز در طول فرورانش / برخورد شمالی اقیانوس ازمیر - آنکارا - ارزینسکی ("نئوتتیس شمالی")در شمال و اقیانوس درونی تاوریدی در جنوب گسترش یافته‌اند. مقدمه اقیانوس ازمیر - آنکارا - ارزینسکی منجر به آخرین برخورد کرتاسه در میکروقاره نیگروخیر با حاشیه فعال پونتاید و جایگیری افیولیت ها شد. برخی از پوسته اقیانوسی لبه میان اقیانوسی در جنوب غربی باقی ماندند و زیرزمین حوضه‌های کیریکول و توز گولو را تشکیل دادند. این حوضچه‌ها تا حدی توسط یک گوه افزایشی به سمت غرب و توسط میکرو قاره نیگده - کیرشیر به سمت شرق پوشش داده شده‌اند. سنگ‌های آتشفشانی محلی، رسوب پس از آخرین کرتاسه به مواد آواری تبدیل می‌شود. حوضه هیمانا، NW بیشتر، به عنوان حوضه سرقوسی در گوه افزایشی مزوزوئیک و قطعات قاره‌ای پونیده توسعه یافت. حوزه کانکایری همچنین بر روی یک گوه افزایشی که توسط حاشیه فعال اورآسیا به شمال محدود شده بود، توسعه یافت. یک محیط کششی در طول آخرین کرتاسه مربوط به فرورانش پوسته اقیانوسی باقی مانده، و به دنبال آن تبدیل به فشار منطقه‌ای در طول برخورد پیش‌رونده و دیکرونوس اواخر پالئوائوسن - مید ایسن غالب شد.
ترجمه شده با


پر ارجاع‌ترین مقالات مرتبط:

  • مقاله Water Science and Technology
  • ترجمه مقاله Water Science and Technology
  • مقاله علوم و فن‌آوری آب
  • ترجمه مقاله علوم و فن‌آوری آب
  • مقاله Geology
  • ترجمه مقاله Geology
  • مقاله زمین‌شناسی
  • ترجمه مقاله زمین‌شناسی
  • مقاله Ocean Engineering
  • ترجمه مقاله Ocean Engineering
  • مقاله مهندسی اقیانوس
  • ترجمه مقاله مهندسی اقیانوس
سفارش ترجمه مقاله و کتاب - شروع کنید

با استفاده از افزونه دانلود فایرفاکس چکیده مقالات به صورت خودکار تشخیص داده شده و دکمه دانلود فری‌پیپر در صفحه چکیده نمایش داده می شود.