view in publisher's site

MRI as a biomarker of disease progression in a therapeutic trial of milameline for AD

Objective: To assess the feasibility of using MRI measurements as a surrogate endpoint for disease progression in a therapeutic trial for AD. Methods: A total of 362 patients with probable AD from 38 different centers participated in the MRI portion of a 52-week randomized placebo-controlled trial of milameline, a muscarinic receptor agonist. The therapeutic trial itself was not completed due to projected lack of efficacy on interim analysis; however, the MRI arm of the study was continued. Of the 362 subjects who underwent a baseline MRI study, 192 subjects underwent a second MRI 1 year later. Hippocampal volume and temporal horn volume were measured from the MRI scans. Results: The annualized percent changes in hippocampal volume (−4.9%) and temporal horn volume (16.1%) in the study patients were consistent with data from prior single-site studies. Correlations between the rate of MRI volumetric change and change in behavioral/cognitive measures were greater for the temporal horn than for the hippocampus. Decline over time was more consistently seen with imaging measures, 99% of the time for the hippocampus, than behavioral/cognitive measures (p < 0.001). Greater consistency in MRI than behavioral/clinical measures resulted in markedly lower estimated sample size requirements for clinical trials. The estimated number of subjects per arm required to detect a 50% reduction in the rate of decline over 1 year are: AD Assessment Scale–cognitive subscale 320; Mini-Mental Status Examination 241; hippocampal volume 21; temporal horn volume 54. Conclusion: The consistency of MRI measurements obtained across sites, and the consistency between the multisite milameline data and that obtained in prior single-site studies, demonstrate the technical feasibility of using structural MRI measures as a surrogate endpoint of disease progression in therapeutic trials. However, validation of imaging as a biomarker of therapeutic efficacy in AD awaits a positive trial.

ام. آر. آی به عنوان یک بیومارکر پیشرفت بیماری در یک آزمایش درمانی از میلاملین برای بیماری آلزایمر

هدف: ارزیابی امکان استفاده از اندازه‌گیری‌های MRI به عنوان یک نقطه پایانی جایگزین برای پیشرفت بیماری در یک آزمایش درمانی برای AD. روش‌ها: در مجموع ۳۶۲ بیمار با احتمال بالای AD از ۳۸ مرکز مختلف در بخش MRI یک آزمایش تصادفی ۵۲ هفته‌ای کنترل‌شده با دارونما از میلاملین، آگونیست گیرنده‌های موسکارینی، شرکت کردند. با این حال، ام آر آی این مطالعه ادامه داشت. از ۳۶۲ نفری که مورد مطالعه MRI پایه قرار گرفتند، ۱۹۲ نفر یک سال بعد تحت MRI دوم قرار گرفتند. حجم هیپوکمپال و حجم شاخ گیجگاهی از اسکن‌های MRI اندازه‌گیری شد. نتایج: درصد تغییرات سالانه در حجم هیپوکامپ (-۴.۹ %)و حجم شاخ گیجگاهی (۱۶.۱ %)در بیماران مطالعه با داده‌های مطالعات قبلی تک مکانی سازگار بود. همبستگی بین میزان تغییر حجمی MRI و تغییر در معیارهای رفتاری / شناختی برای شاخ گیجگاهی بیشتر از هیپوکامپ بود. کاهش در طول زمان با معیارهای تصویربرداری، ۹۹ % از زمان برای هیپوکامپ، نسبت به معیارهای رفتاری / شناختی، بیشتر دیده شد (p < ۰.۰۰۱). ثبات بیشتر در MRI نسبت به اقدامات رفتاری / بالینی منجر به کاهش قابل‌توجه حجم نمونه مورد نیاز برای آزمایش‌ها بالینی شد. تعداد تخمینی افراد مورد نیاز برای تشخیص کاهش ۵۰ درصدی در نرخ کاهش بیش از ۱ سال عبارتند از: خرده مقیاس ارزیابی - شناختی AD ۳۲۰؛ آزمون وضعیت ذهن کوچک ۲۴۱؛ حجم هیپوکامپوس ۲۱؛ حجم زمانی شاخ ۵۴. نتیجه‌گیری: سازگاری اندازه‌گیری‌های MRI به‌دست‌آمده در میان سایت‌ها، و سازگاری بین داده‌های چند مکانی میلاملین و داده‌های به‌دست‌آمده در مطالعات تک مکانی قبلی، امکان فنی استفاده از سنجش‌های MRI ساختاری را به عنوان نقطه پایانی پیشرفت بیماری در آزمایش‌ها درمانی نشان می‌دهد. با این حال، تایید تصویربرداری به عنوان یک بیومارکر کارایی درمانی در AD در انتظار یک آزمایش مثبت است.
ترجمه شده با

Download PDF سفارش ترجمه این مقاله این مقاله را خودتان با کمک ترجمه کنید
سفارش ترجمه مقاله و کتاب - شروع کنید

با استفاده از افزونه دانلود فایرفاکس چکیده مقالات به صورت خودکار تشخیص داده شده و دکمه دانلود فری‌پیپر در صفحه چکیده نمایش داده می شود.