view in publisher's site

Effects of dietary deoiled soy lecithin supplementation on milk production and fatty acid digestibility in Holstein dairy cows

ABSTRACTDeoiled soy lecithin is a feed additive enriched in phospholipids. Our study evaluated the effects of dietary deoiled soy lecithin supplementation on (1) milk production and composition, (2) plasma and milk fatty acid (FA) content and yield, and (3) apparent FA digestibility and absorption in lactating dairy cows fed fractionated palm fat. In a split-plot Latin square design, 16 Holstein cows (160 ± 7 days in milk; 3.6 ± 1.2 parity) were randomly allocated to a main plot receiving a corn silage and alfalfa haylage-based diet with palm fat containing either moderate (MPA) or high palmitic acid (HPA) content at 1.75% of ration dry matter (72 or 99% palmitic acid, respectively; n = 8/palm fat diet). On each palm fat diet, deoiled soy lecithin was top-dressed at 0, 0.12, 0.24, or 0.36% of ration dry matter in a replicated 4 × 4 Latin square design. Following a 14-d covariate period, lecithin supplementation spanned 14 d, with milk and blood collected during the final 3 d. Milk composition and pooled plasma markers were measured. The statistical model included the fixed effects of palm fat type, lecithin dose, period, and the interaction between palm fat type and lecithin dose. The random effect of cow nested within palm fat group was also included. Lecithin linearly decreased dry matter intake. In cows fed HPA, lecithin feeding reduced milk fat content and tended to decrease milk fat yield. Although no changes in milk yield were observed, a quadratic reduction in 3.5% fat-corrected milk was observed with increasing lecithin dose. Lecithin linearly increased energy-corrected milk efficiency in cows fed MPA. Lecithin supplementation also decreased milk urea nitrogen, relative to unsupplemented cows. The proportion of 16-carbon FA in milk fat decreased linearly with lecithin dose, whereas 18-carbon FA increased linearly. Lecithin reduced de novo FA (<16-carbon) content and tended to increase preformed FA (>16-carbon) content in a linear manner. Compared with MPA, HPA diets reduced apparent total and 16-carbon FA digestibility and absorption. Deoiled soy lecithin feeding did not modify FA digestibility or absorption. Our observations suggest that soy lecithin feeding modifies rumen digestion to reduce dry matter intake and change milk composition.

اثرات مصرف مکمل لسیتین سویا آلوده به چربی بر تولید شیر و قابلیت هضم اسیده‌ای چرب در گاوه‌ای شیری هولشتاین

چکیده لسیتین سویا آلوده یک افزودنی غذایی غنی از فسفولیپیدها است. مطالعه ما اثرات مکمل غذایی لسیتین سویا را بر (۱)تولید و ترکیب شیر، (۲)مقدار و تولید اسید چرب پلاسما و شیر، و (۳)قابلیت هضم ظاهری FA و جذب در گاوه‌ای شیرده تغذیه شده با روغن نخل را مورد ارزیابی قرار داد. در یک طرح مربع لاتین، ۱۶ گاو هولشتاین (۱۶۰ ± ۷ روز در شیر؛ ۳.۶ ± ۱.۲ زایش)به طور تصادفی در یک طرح اصلی قرار گرفتند که یک ذرت سیلو شده و یک جیره پایه یونجه با چربی نخل حاوی یا متوسط (MPA)و یا اسید پالمیتیک بالا (HPA)با ۷۵ / ۱ درصد ماده خشک جیره (به ترتیب ۷۲ و ۹۹ درصد اسید پالمیتیک؛ n = ۸ / رژیم چربی نخل)دریافت کردند. در هر رژیم غذایی چربی نخل، لسیتین سویا بدون چربی در سطوح ۰، ۱۲ / ۰، ۲۴ / ۰ یا ۳۶ / ۰ درصد از ماده خشک جیره در یک طرح مربع لاتین تکرار شده، بالاترین سطح را داشت. پس از یک دوره کوواریانس ۱۴ بعدی، مکمل لسیتین به مدت ۱۴ روز با شیر و خون جمع‌آوری‌شده در طول ۳ روز پایانی تکمیل شد. ترکیب شیر و نشانگرهای پلاسمای ترکیبی اندازه‌گیری شدند. مدل آماری شامل اثرات ثابت نوع چربی کف دست، دوز لسیتین، دوره و اثر متقابل نوع چربی کف دست و دوز لسیتین بود. اثر تصادفی تودرتو گاو در گروه چربی نخل نیز در نظر گرفته شد. لسیتین مصرف ماده خشک را به صورت خطی کاهش داد. در گاوهایی که با HPA تغذیه می‌شدند، تغذیه با لسیتین باعث کاهش چربی شیر و کاهش تولید چربی شیر می‌شد. اگر چه هیچ تغییری در تولید شیر مشاهده نشد، کاهش درجه دو در ۳.۵ % شیر تصحیح شده با چربی با افزایش دوز لسیتین مشاهده شد. لسیتین بطور خطی بازده شیر تصحیح شده با انرژی را در گاوه‌ای تغذیه شده با MPA افزایش داد. افزودن مکمل لسیتین همچنین نیتروژن اوره شیر را نسبت به گاوه‌ای بدون مکمل کاهش داد. نسبت FA ۱۶ - کربن در چربی شیر به صورت خطی با مقدار لسیتین کاهش یافت، در حالی که FA ۱۸ - کربن به صورت خطی افزایش یافت. لسیتین محتوای de novo FA را کاهش داد (شکل ۱۶ - کربن)و تمایل به افزایش محتوای FA از پیش تعیین‌شده (شکل ۱۶ - کربن)به شیوه‌ای خطی داشت. در مقایسه با MPA، رژیم‌های HPA قابلیت هضم و جذب کل و ۱۶ کربن FA را کاهش دادند. تغذیه لسیتین سویا آلوده قابلیت هضم یا جذب FA را تغییر نداد. مشاهدات ما نشان می‌دهد که تغذیه با لسیتین سویا هضم شکمبه‌ای را تغییر می‌دهد تا مصرف ماده خشک را کاهش دهد و ترکیب شیر را تغییر دهد.
ترجمه شده با


پر ارجاع‌ترین مقالات مرتبط:

  • مقاله Animal Science and Zoology
  • ترجمه مقاله Animal Science and Zoology
  • مقاله علوم حیوانات و جانورشناسی
  • ترجمه مقاله علوم حیوانات و جانورشناسی
  • مقاله Food Science
  • ترجمه مقاله Food Science
  • مقاله علوم غذایی
  • ترجمه مقاله علوم غذایی
  • مقاله Genetics
  • ترجمه مقاله Genetics
  • مقاله ژنتیک
  • ترجمه مقاله ژنتیک
سفارش ترجمه مقاله و کتاب - شروع کنید

با استفاده از افزونه دانلود فایرفاکس چکیده مقالات به صورت خودکار تشخیص داده شده و دکمه دانلود فری‌پیپر در صفحه چکیده نمایش داده می شود.